اللّهمّ عَظمَ سلطانُک :
بارالها فرمانروایی تو بزرگ است.
وَعلا مَکانُک:
ومکان تو بلند..
وَخَفی مُکرُک :
و چاره جویی تو پنهان
وَظَهَراَمرُک :
وفرمانت آشکار
وَغَلَب قَهرُک وَ جرَت قُدرَتُک:
و قهرت چیره و توانت جاری.
وَلا یُمکِنُ الفرارُ مِن حُکومَتِک:
وامکان فرار از حکومت تو نیست.
و لا یمکن الفرار من حکومتک.
و لا یمکن الفرار من حکومتک................
اول قصد داشتم با این شعر ، شروع کنم:
کسی که روی تو دیدست حال من داند
که هر که دل به تو پرداخت صبر نتواند
مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست
که آدمی که تو بیند نظر بپوشاند
هر آفریده که چشمش بر آن جمال افتاد
دلش ببخشد و بر جانت آفرین خواند
اگر به دست کند باغبان چنین سروی
چه جای چشمه که بر چشمهات بنشاند
چه روزها به شب آورد جان منتظرم
به بوی آن که شبی با تو روز گرداند
به چند حیله شبی در فراق روز کنم
و گر نبینمت آن روز هم به شب ما ند
جفا و سلطنتت میرسد ولی مپسند
که گر سوار براند پیاده درماند
به دست رحمتم از خاک آستان بردار
که گر بیفکنیم کس به هیچ نستاند
چه حاجتست به شمشیر قتل عاشق را
حدیث دوست بگویش که جان برافشاند
پیام اهل دلست این خبر که سعدی داد
نه هر که گوش کند معنی سخن داند
امّا مگه بی برنامگی ها ی من حدی داره؟...
گفتم صفحه ی.............
که یکی گفت :
آخه خانم مگه این درس حالت عادّی داره ؟!!
یه روز صفحه ی یک ،یه روز دیگه صفحه ی 50 ! خدا می دونه امروز چی بخونیم !!
راست می گفت : همینطور که به حرفاش گوش می دادم،
جزوه را باز کردم :
صفحه ی 90!!!
پسرک بی محابا بلند خندید : خانم نگفتیم!!
شعری از صائب تبریزی:
هزاران همچو بلبل هر بهاری میشود پیدا
نواسنجی چو من در روزگاری میشود پیدا
گرفتم سهل ، سوز عشق در اول ندانستم
که صد دریای آتش از شراری میشود پیدا
تو از سوز جگر پیمانه ای چون لاله پیدا کن
که از هر پاره سنگی چشمه ساری میشود پیدا
زفیض خاکساری ، دانه نخل پایداری شد
تو گر از پا در آیی شهسواری می شود پیدا
من آن وحشی غزالم دامن صحرای امکان را
که می لرزم ز هر جانب ،غباری می شود پیدا
اگر خود را نبیند در میان مستغرق دریا
به هر موجی که آویزدکناری می شود ،پیدا
مجو حسن عمل از کاروان ما تهی دستان
که پیش ما دل امیدواری می شود پیدا....
هر بیت این شعر دنیایی حرف داشت.برای معنی ،کمی کلاس را آزاد گذاشتم.
هر کسی از نبض خودش طبابت می کرد!!
و صد البته پر حرفی های من ، ........
وقتی بررسی شعر تموم شد گفتم برای جلسه ی بعد می خوام مثنوی بخونم :
داستان پادشاه و کنیزک!!!
و بقیه که خانم: صفحه ی چند؟
و البته من که بدون گوش دادن به اونا از کلاس اومدم بیرون .
بدون این که حتّی یک بیت از شعر سعدی و خونده باشم!!!
یا اینکه بگم شعر بعدی اصلا تو جزوه نیست!!
جنید را گفتند:
فرقِ میان دل مؤمن و غیر مؤمن چیست؟
گفت:
دل مؤمن در ساعتی ،هفتاد بار بگردد،
و دلِ آن دیگری هفتاد سال بر یک حال بماند!!!!!
و نیز گفت:
اساس آن است که قیام نکنی به مراد نفس !!
لابلای ازدحام ماشینا -آدما که هر کدومشون در گرو دردی هستن- که این جزو لاینفک این
زندگیه -با چنان شدتی به اطراف میرن که به خودت می گی ......
حالا اگه ساعتها بشینی و نگاشون کنی به درد و غمشون گوش بدی و به شادیشون بخندی
و بعد تو عمق چشمها سفر کنی ...
آخ که چقدر خسته میشی ...
چقد ر بغض می کنی از بزرگی بعضیاشون و کوچیکی خودت ...
از استواری آونا ... ایمانشون .....
و سستی و هیچ بودن خودت......
به قول مولوی آدما اینطورین :
کوزه بودش آب می نآمد بدست ... آب را چون یافت خود کوزه شکست.....
ولی با این وجود زندگی می کنن ........
خاله ماهرخ با یه دنیا صفای یه زن شمالی می گفت :
ببین گنجشکا نمی دونن جوجه هاشون سر از تخم در میارن یا نه
نمی دونن مار جوجه هاشونو می بره یا یه پرنده ی بزرگ و قوی؟
یا جوجه ها از لونه میافتن پایین یا نه؟
یا اصلا باد میذاره لونه ای باقی بمونه یا همه ی لونه را در هم میپیچه و با خودش میبره...
اما با این وجود لونه میسازن و ....
همه اش هم به خاطر اینه که این یعنی زندگی........یعنی امید...
بحر در جوش است و رو دارد به ما
گوهر دریا همی بارد به ما
گنج اسما حضرت سلطان عشق
یک به یک مجموع بشمارد به ما
ما امینیم و امانت آن اوست
هر چه او بسپرد بسپارد به ما
کشت ما از خشکسالی ایمنست
رحمتش پیوسته می بارد به ما......
شعر از شاه نعمت الله ولی
