دنیا کوچکتر از آن است که گمشدهای را در آن یافته باشی
هیچکس اینجا گم نمیشود
آدمها به همان خونسردی که آمدهاند
چمدانشان را میبندند و ناپدید میشوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بیرحمترینشان در برف
آنچه بر جا میماند
رد پاییست و خاطرهای که هر از گاه
پس میزند مثل نسیم
پردههای اتاقت را!
معاذبن جبل گوید :
با مردمان اندک گویید و با خدای سخن بسیار گویید
مگر دل شما خدای را بیند ...
خامشی بحر است و گفتن همچو جو
بحر می جوید تو را ، جو را مجو
از اشارت های دریا سر متاب
ختم کن والله اعلم بالصواب
گاهی وقتا مدلی را خوب که بافتم ، حتّی تا دَم ِ آخر ،
با حوصله ، از بین میل ِ بافتنی میارم بیرون بعد با حوصله تر !
شروع می کنم به کشیدنِ نخِ بافت ، تا آخر.... که هیچ بافتی باقی نمی مونه ...هیچِ هیچ ..
اگه می شد دل را از سینه بیرون آوُرد ،
گذاشت کفِ دست ،
بعد دست را تا جلوی چشم بالا
آوُرد ...
همون دلی که با تیزی دلتنگی ،
شرحه شرحه _به جای آه و ناله
فقط د و تا چشم داره و یه نگاه با یه سکوت مُدامِ مُدامـــــ
بعد با نخ های باقی مانده از بافت – کاش بغض هم مثل من ، دو تا میلِ بافتنی داشت -
از پاره های دل دونه گرفت
و دونه ها را دونه دونه به میل کشیــــــــــــــد
بعد دلِ به بندِ کفِ دست را بالا تر بُرد ...... بالاتر
بعد دو تا بال از جان میشد به اون داد و بعد
می شد بسپاریش به عقاب
به عقابــــــــــــــــــــ
بعد دو تا دست را بیاری پایین
محکم بکوبی روی خاک
تا غرق خاکــــــــــ بشن از بیدلیـــــــــ
