زلفت هزار  دل  به   یکی  تار مو  ببست

راه  هزار  چاره گر    از چار   سو   ببست

تا عاشقان  به  بوی  نسیمش  دهند جان

بگشود    نافه ای   و   درِ   آرزو      ببست

شیدا از   آن شدم  که نگارم   چو ماه  نو

ابرو  نمود  وجلوه گری   کرد   و رو  ببست

ساقی به چند رنگ می  اندر  پیاله  ریخت

این نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست

یارب چه غمزه کرد صُراحی که خون  خُم

با   نعره های قُلقُلش  اندر  گلو   ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده ی سماع

بر اهل وجد و حال ،درِ های و  هو  ببست

حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست

اِحرام ِطوفِ کعبه ی دل بی وضو  ببست