نهج البلاغه ی شریف دریایی است مملوء از دُرَر نابــــــــــــ

آنچه که بعد از کلام حق  - سبحانه و تعالی - دل ،آرزو می کند

و روح برای داشتن آن ، مترصّد لحظه ای تا قالب خاکی رابه خاک برساند.

به نوای دلنشین مولا از ورای کلماتی که مهمان وصف پرهیزگارانند ،

گوش جان بسپارید.

نشانه ی یکی از پرهیزکاران آن است که تو می بینی  :

در بندگی و عبادت فروتن است ،

روشنی چشم او در چیزی است که جاودان است ،

بی رغبتیش در چیزی که باقی نمی ماند

 اگر نفس در آنچه که مائل نیست با او سرکشی کند (به سختی زیر بار طاعت و بندگی رود)

خواهش آن را در آنچه دوست می دارد انجام ندهد ،

او را می بینی که با آرزوی کوتاه و خطا و لغزش اندک و دل فروتن

و نفس قانع و خوراک کم و کار آسان و دین محفوظ

و شهوت و خواهش از بین رفته و خشم فرونشسته است ،

دوری او از[مردم] از روی خودخواهی و بزرگی نبوده ،

 و نزدیکیش از راه مکر و فریب نمی باشد ،

در بندگی و عبادت فروتن است و در فقر و نیازمندی آراسته جلوه می کنند...........

 (تا کسی بر تنگدستی او آگاه نشود )

(چنانکه خداوند در قرآن کریم می فرماید:

..........
 تَعْرِفُهُمْ بِسِیمَاهُمْ لَا یسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَیرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِیمٌ«۲/۲۷۳»

اما آنها را از چهره‌هایشان می‌شناسی؛

و هرگز با اصرار چیزی از مردم نمی‌خواهند.

(این است مشخصات آنها!) و هر چیز خوبی در راه خدا انفاق کنید،

خداوند از آن آگاه است

پرهیزکار خرد خود را زنده گرداند و نفس خویش را میراند

دو پایش در قرارگاه ایمنی و آسایش استوار گردیده است ..........