گیســـــو

 تشنه ی خون   زمین    است  فلک  وین  مه    نو

کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی

بس که شستیم به خوناب  جگر   جامه ی    جان

نه  از  او  تار  به  جا  ماند  و نه   پود  ای   ساقی

با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی