نقل است که سیّدی  بود که او را ناصری گفتندی . قصد حجّ کرد.

چون به بغداد رسید، به زیارت جُنید رفت و سلام کرد. جنید پرسید که :

                 « سیّد از کجاست ؟ »

                 گفت : « از گیلان » .

                 گفت : « از فرزندان ِ کیستی ؟»

                 گفت :از فرزندان «امیر المؤمنین علی (ع) ».

                  گفت : پدر ِ تو دو شمشیر می زد :

                  یکی با کافران و یکی با نَفس.

                 ای سیّد که فرزند اویی ، از این دو کدام را کار فرمایی ؟

                سیّد چون این بشنید ، بسیار گریست و پیش جنید در خاک می غلتید .

                 گفت :

                « ای شیخ ! حجّ من اینجا بُود ، مرا به خدای ره نمای ».

                گفت :

« این سینه ی تو حَرَم ِ خاصِّ خداست؛

                 تا توانی هیچ نا محرم را در حرم خاص راه مده .»

                                   گفت : « تمام شد !! »                                                          

 

                                                       مبانی عرفان و احوال عارفان -علی اصغر حلبی